تیزعنان

«لغت نامه دهخدا»

[عِ] (ص مرکب) تندرفتار. تیزتگ. جلد و تندرو. سریع السیر :
ره بر و شخ شکن و شاددل و تیزعنان
خوش رو و سخت سم و پاک تن و جنگ آغاز.
منوچهری.
نوفل ز نفیر و زاری او
شد تیزعنان به یاری او.نظامی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.