تیزهوشی

«لغت نامه دهخدا»

(حامص مرکب) هوشیاری. هوشمندی. باهوشی. تیزویری. تیزهشی. (فرهنگ فارسی معین) :
تا جهان داشت تیزهوشی کرد
بی مصیبت سیاه پوشی کرد.نظامی.
برگفت ز راه تیزهوشی
افسانهء آن زبان فروشی.نظامی.
رجوع به تیزهوش و تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.