تیغ گرای

«لغت نامه دهخدا»

[گَ / گِ] (نف مرکب)جنگ آور. شمشیرزن :
هم در آن مرکبان گردسرین
هم در آن سرکشان تیغ گرای.
ابوالفرج رونی (از یادداشت بخط مرحوم دهخدا).