تیغگه

«لغت نامه دهخدا»

[گَهْ] (اِ) تیغگاه. بلندی. جائی مرتفع از زمین :
بهر تیغگه دیده بان برگماشت
به هامون سپه صف کشیده بداشت.
اسدی (گرشاسب نامه).
تیغ مهند.
[غِ مُ هَنْ نَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) تیغ هندی :
زبانت از سخن عدل وجود خالی نیست
بلی ز تیغ مهند گهر جدا نبود.
جمال الدین سلمان (از آنندراج).
رجوع به تیغ هندی شود.