تیمار بردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ دَ] (مص مرکب) غم خوردن. اندوه بردن :
چه باید رفته را اندوه خوردن
همان نابوده را تیمار بردن.(ویس و رامین).
مرا که دانش از آغاز خویشتن نبود
چه دانم از پس انجام چون برم تیمار.
ناصرخسرو.