تیو

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) طاقت بود. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص 412). تاب و طاقت و توانائی. (برهان) (ناظم الاطباء). همان توان است. (از شرفنامهء منیری). طاقت و توانائی که تاب باشد. (انجمن آرا) (آنندراج). تاب و طاقت. (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی). طاقت بود و توانائی. (اوبهی) :
بدیشان نبد زآتش مهر تیو
به یک ره برآمد ز هر دو غریو.
عنصری (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص 412).
یکی مهره باز است گیتی که دیو
ندارد به ترفند او هیچ تیو.عنصری.
نگه کرد از دور سالار نیو
گریزان سپه دید بی هوش و تیو.اسدی.
فتادند بر خاک بی هوش و تیو
نمیداشتند از غم دل غریو.
اسدی (گرشاسب نامه).
|| به معنی یعنی هم آمده است که به عربی ای گویند. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج). کلمهء تفسیر به معنی یعنی. || (ص) بهادر و جنگجو.(1) || دانا و عاقل و خردمند(2). (ناظم الاطباء).
(1) - بدین معنی ظاهراً مصحف نیو است.
(2) - بدین معنی ظاهراً مصحف نیو است.