«لغت نامه دهخدا»
[تَیْ ی] (ع اِ) (از «ت وع») هرتره که وقت بریدن آن شیر از وی برآید. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). مانند سمقونیا و شیرم و لاغیه و عرطنیثا و عشر. ج، تیوعات. (منتهی الارب). رجوع به یتوع شود.