«لغت نامه دهخدا»
[ثَ] (ع اِ) جِ ثؤلول. آژخها. ازخها و آن را به هندی سه گویند. (غیاث اللغه). زگیلها. || ثآلیل لسان؛ درشتی هائی که بر بشرهء زبان است.
