ثأططس

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ اِ طِ طِ] (اِخ)(1) ثااطاطس. ثاطیطس. نامی از نامهای مردان یونانی و عنوان یکی از محاورات اصیل افلاطون. موضوع آن بحث در علم می باشد در این کتاب افلاطون تعریف و حد فلسفه را بیان و تقریر کرده و نظیر تعریف او در رسائل اخوان الصفا نیز دیده میشود آنچه افلاطون درین محاوره راجع به فلسفه و فیلسوف گفته در کتاب ششم مدینه(2) تکمیل شده است.
(1) - Theatetos (Theetete).
(2) - La republique.