«لغت نامه دهخدا»
[ثَ تَ] (ع مص) ثبوتت. || شجاع و دلاور گردیدن. || ثابت عقل شدن. ثابت رای شدن. || (اِ) بیماریی که زمن کند و از حرکت بازدارد.
