«لغت نامه دهخدا»
[ثِ] (ع مص) ثبن. ثبین. || درنوشتن عطف جامه و دوختن آن. || در دامن چیزی کرده در برگرفتن. || فراهم آوردن نیفهء ازار را از پیش. (منتهی الارب). || دامن بر دوختن. (تاج المصادر بیهقی). || به هر دو دست گرفتن دامن را. || (اِ) آوند. || انبان. || زنبیل. || هر وعائی که در آن چیزی کنند و بجائی برند. رجوع به ثبه شود.