ثبت

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع مص، ص، اِ) قرار دادن. برجای بودن. ثبوت. استواری. پایداری. || حجت. دلیل. برهان. بینه. سلطان. || نوشتن. || مهر توقیع. || مرد معتمد. || مرد دلاور و قائم بر جای و ثابت رای. || مرد ثابت دل. || مرد ثابت زبان وقت خصومت و جز آن. || و ثبت اگرچه مصدر است گاهی بمعنی مفعول هم میباشد، چنانکه ثبت بمعنی قرار داده شده و نوشته شده و مرقوم می آید. (غیاث). || نوشته :و آن شعرها که خواندند همه در دواوین ثبت است. (تاریخ بیهقی ص276). || استوار. ایستاده برجای مانده.
- ثبت آمدن؛ نوشته شدن :
ظلم کم کن بر تن خود تا که ثبت از دست دین
آید اندر نامهء عمرت و هم لایظلمون.سنائی.
- ثبت برداشتن؛ صورت برداشتن(1)، سیاهه برداشتن.
- ثبت کردن؛ اثبات. نوشتن : نامها اینجا ثبت کنم تا بر آن واقف شده آید. (تاریخ بیهقی). عتبی میگوید و آن رساله را به اشارت سلطان در ضمن شرح حال امیر نصر ثبت کردم. (ترجمهء تاریخ یمینی442). رجوع به تقیید کردن و تعداد کردن شود.
(1) - Inventorier.