ثبت

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ بَ] (ع اِ) ثبات و قیام. له ثَبَتٌ عندالحمله. || دلیل. حجت: لا اَحکمُ بهذا الاّ به ثَبَت. || مرد ثقه: فلان ثبت من الاثبات و آن مجاز است چنانکه گویند: فلان حجه آنگاه که او در روایت ثقه باشد. (اقرب الموارد). و در اصطلاح درایه، یقال: و أعلی مراتب التعدیل ثقه. و قد یؤکد بالتکریر و اضافه ثبت و ورع و شبههما ممّا یدلّ علی علوّ شأنه. ثمّ عدل، ضابط، او ثبت او حافظ او متقن او حجه. (درایه تألیف حسین بن عبدالصمد الحارثی الهمدانی ص188). ج، اثبات. رجوع به متقن شود.