ثعد

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع ص، اِ) رُطب یا غورهء خرمای نرم شده و آب گرفته. || بَقل ثعد؛ ترهء تازه و تر. || ثری ثعد؛ خاک نرم. || ماله ثعد و لامعد؛ نیست او را اندک و بسیار.