«لغت نامه دهخدا»
[ثَ] (ع ص، اِ) تأنیث اَثعل. || زن دندان زائد یا دندان کج و راست. ج، ثعل. لثهء ثعلاء؛ لثه ای که دندانهایش بریکدیگر برآمده باشد.
