«لغت نامه دهخدا»
[ثَ لَ بَ] (اِخ) ابن زیدبن الحارث بن حرام بن غنم بن کعب بن سلمه بن سعدبن علی بن سارده بن یزیدبن جشم بن خزرج الانصاری الخزرجی الملقب بالجدع(1). موسی بن عقبه گوید ثعلبه غزوهء بدر را درک کرده و در طائف کشته شد. ابن ثعلب پدر ثابت صحابی و خود نیز از صحابه است. ابن منده او را ثعلبه بن الجدع آورده و لقب او را نام پدر وی قرار داده است و در جائی دیگر او را ثعلبه بن حارث نامیده و نام جد ثعلبه را بجای نام پدر وی گذاشته است. و ابوموسی و ابن فتحون وی را ثعلبه بن حرام گفته اند و از این جهه، در بادی نظر چنین می نماید که سه تن باشند ولی ظاهراً این سه نام از یک کس است. رجوع به کتاب الاصابه چ مصر سنه 1323 ج1 ص206 و 207 و رجوع به امتاع الاسماع ج1 ص90 شود. (1) - در امتاع الاسماع مقریزی، ج1 ص90 «الجذع» آمده است.