«لغت نامه دهخدا»
[ثَ ثَ غَ] (ع مص) ثغثغه در کلام؛ سخن از میان دندانها گفتن. || در سخن تخلیط کردن. سخن نامنتظم گفتن. تشویش و اضطراب در سخن. || دندان جنبانیدن سخن گوی در دهان و در لرزه آمدن چنانکه سخن او فهمیده نشود. || گزیدن کودک پیش از دندان برآوردن.