ثقب

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع مص) سوراخ کردن. || بلند پریدن. || ثقب کوکب؛ روشن شدن ستاره. || ثقب رائحه؛ دمیدن بوی. || ثقب ناقه؛ بسیار شیر شدن ناقه. || ثقب رأی؛ نافذ گردیدن رأی.