ثقه

«لغت نامه دهخدا»

[ثِ قَ] (ع ص، اِ) مرد معتمد و امین. || (اِمص) اطمینان. وثوق. اعتقاد : نخست ثقه درست کردم که هر چه ایزد عز ذکره تقدیر کرده است باشد. (تاریخ بیهقی ص341). || (ص) استوار :
با این چنین حماقت گوئی که شاعرم
سوگند خور که نیست مرا قول تو ثقه.سوزنی.
|| ثَبت. طرف اعتماد : این محمود ثقه و مقبول القول است. (تاریخ بیهقی ص262). از چند ثقه زاولی شنودم که پس از آنکه سیل بنشست مردمان زر و سیم تباه شده می یافتند. (تاریخ بیهقی ص263). پس بخط خویش نبشت و او آن ثقه است که هر چیزی که خرد و فضل وی آن را سجل کرد به هیچ گواه حاجت نیاید. (تاریخ بیهقی104). وی آن ثقه و امین بود که موی در کار وی نتوانستی خزید. (تاریخ بیهقی ص 419). گفت ابوالحسن علی بن احمدبن ابی طاهر ثقهء امیر رضی که من حاضر بودم بدین وقت که این بیچاره را کور میکردند. (تاریخ بیهقی ص196). || مصدر است برای مبالغه مانند زید عدل : گویند باید که ثقه و راستگو باشد. (تاریخ بیهقی ص680).
لعظمک فی النفوس تبیت ترعی
بحفاظ و حرّاس ثقات.
(از تاریخ بیهقی ص192).
ج، ثقات. || سیبویه هر جا سمعت الثقه گوید مرادش ابوزید سعیدبن اوس بن ثابت بصری لغوی است. || ثقه در اصطلاح درایه و رجال، عادل و ضبط امامی مذهب را گویند.