ثلمه

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ مَ] (ع اِ) ثلمت. تَرَک. سوراخ. رخنه : خواست که بقوت و شوکت خویش انتقامی کشد و ثلمه ای که از قهر و قوت احزاب اسلام در ولایت و نواحی مملکت او ظاهر شده بود برگیرد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص22). از هر گوشه وهنی و از هر طرف ثلمه ای حادث میشود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص217). به استیناف مناجزت و سد حادثهء ثلمت قیام نماید. (ترجمهء تاریخ یمینی ص228). سد ثلمه و قوام امّه بمکان او حاصل آورد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص279). که هر کس به مصلحت ولایت و رعیت خویش داناتر باشد و به ثلمه و خلل واقف تر. (جهان گشای جوینی). || خط. (در چو خط)(1). || چاک. || ثلمهء قدح؛ موضع لب پریدگی آن. ج، ثُلَم.
(1) - Entaille.