«لغت نامه دهخدا»
[ثُلْ لَ] (ع اِ) گروه مردم. جماعت بسیار. || درم بسیار. || چیزی چون مناره در بیابان که بسایهء آن پناهند. ج، ثُلَل. ثِلَل.
