«لغت نامه دهخدا»
[ثَ مَ رَ تُطْ طَ] (ع اِ مرکب)عذبه است و گز مازج نیز گویند. (اختیارات بدیعی). بار درخت گز است بزرگتر از عذبه که ثمرهء أثل باشد و مثلث شکل و گز مازج عبارت از اوست و در افعال مثل ثمره الاثل است و خالی از حرارت لطیفه و جلای لطیف و تقطیع نیست. (تحفهء حکیم مؤمن). گزمازوست. ثمره الکبر. بپارسی بارگز گویند. گرم است در سیوم و خشک است در چهارم چون به سرکه و نمک پرورش دهند سدهء جگر بگشاید و صلابت سپرز ببرد و طبع را نرم دارد.