ثنانیوش

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (نف مرکب) مدح شنو. دعاشنو :
ثنانیوش و عطابخش باش از پی آنک
ثنانیوش و عطابخش راست طول بقا.
سوزنی.