ثوب

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع اِ) جامه. لباس. لبس. لبوس. ملبس: پوشیدنی. پوشاک. پوشش :
اصاروا الجو قبرک و استنابوا
عن الاکفان ثوب السافیات
هر که ثوبی با تن عاری دهد
در دو عالم ایزدش یاری دهد.عطار.
و گویند: فی ثوبی ابی ان افیه؛ یعنی برذمهء من و پدر من است وفای آن. || دل. قلب. || عمل. || پیه تنکی که بالای شکمبه و روده باشد. چادر پیه. ثرب.(1)
(1) - epiploon.