«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ فِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استجفار. بره که بزرگ شده باشد یا به چهارماهگی رسیده باشد. (اقرب الموارد). رجوع به استجفار شود.
