مستحفظ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ فِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استحفاظ. رجوع به استحفاظ شود. || یادگیرنده. (منتهی الارب). || حفاظت و نگهداری خواهنده چیزی را. (اقرب الموارد). || حافظ. نگاهبان. نگهبان. پاسبان. (یادداشت مرحوم دهخدا) : [ تیول و مواجب همه سالهء ]مستحفظان قلاع بندر و فارس و غیره دو هزار و یک صد و بیست و چهار تومان و هشتهزار و هفتصد دینار و کسری. (تذکره الملوک چ دبیرسیاقی ص94).
- مستحفظ زندان؛ زندان بان. (از لغات فرهنگستان).