«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ لِ] (ع ص) قراردهنده کسی را به جانشینی خود. (اقرب الموارد). || آبکش. (منتهی الارب). آنکه برای اهل خود آب می آورد. (اقرب الموارد). رجوع به استخلاف شود.