مسترضع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ ضِ] (ع ص) نعت فاعلی از استرضاع. شیرده خواهنده. (منتهی الارب). رضیعه و دایه خواهنده. (اقرب الموارد). || شیرخواره. شیرخورنده :
ما به بحر نور خود راجع شدیم
وز رضاع اصل مسترضع شدیم.
مولوی (مثنوی).
و رجوع به استرضاع شود.