«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رَ] (ع ص) نعت مفعولی از استراط. بلعیده شده و فروبرده شده. (اقرب الموارد). || (اِ) حلق و گلو و مجرای طعام در حلق و مری و حلقوم. || خطاف و پرستوک. (ناظم الاطباء). رجوع به استراط شود.