«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از استراق. سرقت کننده. (اقرب الموارد). || آنکه مخفیانه گوش میدهد و استراق سمع می کند. (اقرب الموارد). پنهانی گوش دارنده سخن کسی را. (منتهی الارب). || منشی و کاتبی که برخی از محاسبات را مخفی بدارد و آشکار نکند. (اقرب الموارد). || ناقص ضعیف خلقت. || رجل مسترق العنق؛ کوتاه گردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استراق شود.