«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استشلاء. خواننده کسی را برای رهائی دادن از تنگی و دشواری یا از هلاکت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || خلاص کننده و رهاکننده کسی را. || خشمگین و غضبناک. (اقرب الموارد). رجوع به استشلاء شود.