«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ ظِلْ لَ] (ع ص) تأنیث مستظل که نعت فاعلی است از استظلال؛ الشمس مستظله؛ خورشید در ابر است. (اقرب الموارد). رجوع به مستظل و استظلال شود.