«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ عِم م] (ع ص) نعت فاعلی از استعمام. به عمی گیرنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || آنکه عمامه بر سر می بندد. (اقرب الموارد). رجوع به استعمام شود.