«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ فِزز] (ع ص) نعت فاعلی از استفزاز. بیرون کننده و خارج کننده. (از اقرب الموارد). || بقتل رساننده و کشنده. || قعد مستفزاً؛ با عدم اطمینان نشست. (از اقرب الموارد). رجوع به استفزاز شود.