«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ قِدد] (ع ص) نعت فاعلی از استقداد. پیوسته باشنده بر کاری و چیزی برابر و هموار. (از منتهی الارب). امری که مستمر و مستوی شده باشد. (از اقرب الموارد). رجوع به استقداد شود.