مستقذر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ ذَ] (ع ص) نعت مفعولی از استقذار. پلید داشته شده و پلید بشمارآمده. (از اقرب الموارد). پلید. (از منتهی الارب). چرکین.
- جامهء مستقذرالبطانه؛ جامه ای که آستر آن چرکین باشد. (ناظم الاطباء). رجوع به استقذار شود.