«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ کِف ف] (ع ص) نعت فاعلی از استکفاف. گرد گیرنده چیزی را و نگرنده بسوی آن. || موی فراهم شونده. || آنکه دست پیش چشم دارد وقت نگریستن از دور. || دست پیش کسی دارنده به خواهش و سؤال. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به استکفاف شود.