مستکنه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ کِنْ نَ] (ع ص) تأنیث مستکن. پنهان. پوشیده. نهفته. رجوع به مستکن و استکنان شود : فینفع من وجع الظهر و.... الریاح المستکنه(1) فیها. (ابن البیطار). || (اِ) کینه و حقد. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب).
(1) - Fixees.