«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ طِ] (ع ص) نعت فاعلی از استمطار. باران خواهنده از خداوند. (از اقرب الموارد). || مکان و زرعی که نیازمند باران باشد. || طالب نیکویی و خیر. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || آنکه از باران به پناهگاه خویش پناه برد. (از اقرب الموارد). || خاموش. (از منتهی الارب). ساکت. (از اقرب الموارد). رجوع به استمطار شود.