«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ صِ رُ بِلْ لاه] (اِخ)(ال ...) محمد بن علی بن حاکم بامرالله مکنی به ابوتمیم، هشتمین از خلفای فاطمی در مصر. به سال 420 ه . ق. در این سرزمین متولد شد و در سال 427 بعد از درگذشت پدرش با وی بیعت کردند و وی در این هنگام طفلی بود و کارهای مملکت نخست بدست ابوالقاسم علی بن احمد جرجرائی بود سپس بدست مادر المستنصر افتاد و در عهد او اوضاع مملکت مغشوش گشت و مدت هفت سال قحطی و گرسنگی شدیدی پدید آمد بطوری که یک قرص نان را به بهای پنجاه دینار خرید و فروش می کردند. المستنصر به سال 487 ه . ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی ج 8 ص180). و هم او بود که ناصرخسرو علوی حجت جزیرهء خراسان از او در اشعار خود بعنوان امام اسماعیلیه فراوان یاد می کند : مستنصربالله که از فضل خدایست موجود و مجسم شده در عالم فانیش. رجوع به ابوتمیم شود.