مستنقا

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) مستنقی. پاکیزه. پاک :
ز آنکه حلوا گرمی و صفرا کند
سیلیش از خبث مستنقا کند.
مولوی (مثنوی).
رجوع به مستنقی شود.