«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ قِ] (ع ص) صدا که مرتفع و بلند شده باشد. || آب که زرد شده تغییر رنگ یافته باشد. || آب که در غدیر جمع شده و راکد مانده باشد. || روح که از بدن خارج شده در دهان جمع شده باشد. (از اقرب الموارد). رجوع به استنقاع شود. || پستان که وقت دوشیدن تهی گردد و وقت فروگذاشتن پرشیر. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد)(1). (1) - بدین معنی در منتهی الارب به فتح «ق» ضبط شده است.