«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ کِهْ] (ع ص) شنوندهء بوی دهان. و «هه» کردن فرماینده کسی را، تا معلوم شود که آیا شراب نوشیده است یا خیر. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). و رجوع به استنکاه شود.