«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) برآینده بر کوه. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب). و رجوع به استیزاء شود. || استیخ بلند. (منتهی الارب). منتصب و مرتفع. (اقرب الموارد). || تکیه کننده بر رای و دانش خود. (منتهی الارب). مستبد در رای خود. (از اقرب الموارد).