مستوفی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ فا] (ع ص) نعت مفعولی از استیفاء. حق که بطور کامل گرفته شده باشد. (از اقرب الموارد). || کامل. جامع. مفصل. به تفصیل : شرح و تفصیل آن مستوفی بیاورده. (کلیله و دمنه). علماء عصر و فضلاء دهر را جمع کرد تا در تفسیر قرآن مجید... تصنیفی مستوفی کردند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 253). و رجوع به استیفاء شود.