«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ تِ] (ع ص) پیروی کننده از هوای خود که به کردهء خویش اهمیت ندهد. || عقل بشده از کلانسالی. (از اقرب الموارد). و رجوع به استهتار شود.
