مستیقنین

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ قِ] (ع ص، اِ) جِ مستیقن (در حالت نصبی و جری). یقین کنندگان. رجوع به مستیقن شود :... قلتم ماندری ما الساعه، ان نظن الا ظنا و ما نحن بمستیقنین. (قرآن 45/32).