«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَجْ جَ] (ع ص) نعت مفعولی از تسجیر. رجوع به تسجیر شود. || شَعر مسجر؛ موی فروهشته و مسترسل. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
