«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از سجم و سجوم. رجوع به سجم و سجوم شود. || شتر ماده که وقت دوشیدن پایها را فراخ دارد و سر را بلند. (منتهی الارب). || ریزان از اشک و مانند آن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).