«لغت نامه دهخدا»
[مَ کَ دَ] (مص مرکب)بسودن. لمس کردن. مس کردن. تمسح. مسح. (از منتهی الارب). و رجوع به مسح شود. || در اصطلاح فقهی، در وضو مالیدن کف دست تر بر سر و دو پا. رجوع به مسح شود: تیمم؛ مسح کردن دو دست و روی به خاک. (دهار). نثنثه؛ مسح کردن دست را. (از منتهی الارب).